BeeΜπες στην παρέα μας. Γίνε και εσύ Kazamίας!

Bullet Γράψτε τα δικά σας άρθρα στο blog
Bullet Κάντε νέους φίλους & ανταλλάξτε μηνύματα & κάντε video chat
Bullet Μοιραστείτε τις ιδέες σας στα forums κ.α.

Register

Είσαι ήδη μέλος;

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΠΕΡΑΣ

Στα τέλη του 1500 η "Camerata," μια ομάδα διανοούμενων από την Φλωρεντία, επιδιώκει να αναδημιουργήσει oτι αυτή θεώρησε ότι ήταν η ιδανική απόδοση της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, ένας τέλειος γάμος των λέξεων και μουσικής. Η Dafne του Peri είναι η πρώτη όπερα. Ο Montiverdi γίνεται ο πρώτος σημαντικός συνθέτης όπερας με τις Orfeo και Coronation Poppea.

Oi μπαρόκ όπερες του δέκατου έβδομου αιώνα (1600), όπως Dido και Aeneas Purcell, Rameau και Lully στη Γαλλία. Οι πρόωρες όπερες τείνουν να αναφέρονται σε ιστορικά ή μυθολογικά θέματα, και τείνουν να έχουν σχέση με τους ήρωες, τους αριστοκράτες, τους Θεούς και τις θεές.

Στις αρχές του δέκατου όγδοου αιώνα- η “Seria Opera". (Σοβαρή όπερα) O Handel είναι ο μεγάλος συνθέτης κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Ίδια θέματα τα αφηγήματα τείνουν να είναι επεισοδιακά, προθήκες για τις φωνές. Ξεκινά η εποχή του castrato (αρσενικό soprano). Τα αστέρια της όπερας γίνονται πολιτιστικά είδωλα.

Ο Gluck ξεκινά τις μεταρρυθμίσεις του (1760). Θέλει να έχει μια οικειότερη σχέση μεταξύ των λέξεων και της μουσικής, και θέλει τη μουσική για να εκφράσει τις έννοιες και τις συγκινήσεις των λέξεων. Το έργο του Ορφέας και Ευριδίκη είναι η μεγαλύτερη σύνθεσή του

Οι δύο τελευταίες δεκαετίες του 18ου αιώνα: Ο Μότσαρτ αναπτύσσει την τεχνική του χαρακτηρισμού της μουσικής- ο χαρακτήρας της μουσικής αποκαλύπτεται μέσα από τις λέξεις του. Ο γάμος του Figaro απεικονίζει όχι μόνο τους αριστοκράτες, αλλά παρουσιάζει και τους υπηρέτες. Ο Don Giovanni και ο Μαγικός Αυλός, καθώς επίσης και ο Figaro, είναι μερικές από τις μεγαλύτερες όπερες στο ρεπερτόριο.

Στις αρχές του 19ου αιώνα. Η χρυσή ηλικία του Bel Canto ("όμορφο ασμα"). Δίνεται πολλή έμφαση στην τεχνική και τη φωνητική ευκινησία. Η Lucia Di Lammermoor του Donizetti, η Norma του Bellini, και τα διάφορα έργα του Rossini (π.χ. ο Κουρέας της Σεβίλης) παραμένουν στο πρότυπο ρεπερτόριο.

Στα τέλη του 19ου αιώνα: δύο ευδιάκριτες παραδόσεις αναπτύσσονται, μια στην Ιταλία, μια στη Γερμανία. Στην Ιταλία σε όλη τη μακριά σταδιοδρομία του Verdi ο οποίος απομακρύνεται από τις συμβάσεις του Bel Canto προς έναν ρεαλιστικότερο τρόπο ψυχολογικής αντιπροσώπευσης. Το Rigoletto, Traviata, Aida, Otello, και Falstaff είναι μεταξύ των αριστουργημάτων του. Στη Γερμανία Wagner αναπτύσσει τη θεωρία του δράματος μουσικής (Gesamtkuntzwerk) και υποστηρίζει πάλι το γάμο των λέξεων και της μουσικής. Η βαγκνεριανή ορχήστρα (που είναι τεράστια) γίνεται ίσος συνεργάτης στην απόδοση, και ένας ειδικός τύπος τραγουδιστή ικανός της μεγάλων δύναμης και της δύναμης γίνεται απαραίτητος. Ο Wagner αναπτύσσει επίσης την τεχνική του επανερχόμενου θέματος, ενός μουσικού θέματος που συνδέονται με έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα ή ιδέας που αναμειγνύονται στο ορχηστρικό "κείμενο." Τα αριστουργήματα του Wagner περιλαμβάνουν τον κύκλο δαχτυλιδιών 4-οπερών (Reingold, Walkurie, Siegfired, και Gotterdamerung) και Tristan και Isolde των οποίων οι αρμονικές καινοτομίες είναι ένας πρόδρομος για την εγκατάλειψη της τονικότητας σε πολλή μουσική τον 20ο αιώνα. Ο Wagner δημιούργησε επίσης ένα θέατρο στη Bayreuth,, όπου οι όπερές του εκτελούνται κάθε καλοκαίρι. Ήταν αυτός που δήλωσε ότι το θέατρο πρέπει να κατά τη διάρκεια των αποδόσεων, και της ορχήστρας αόρατης. Στη Γαλλία, η "μεγάλη όπερα" είναι μοντέρνα (εξαιρετικά γενναιόδωρες παραγωγές με την υπερβολική οργάνωση τα γαλλικά ακροατήρια απαίτησαν επίσης ένα μπαλέτο σε κάθε όπερα). Ο Faust του Gounod θα είναι η όπερα που εκτελείται στη μητροπολιτική όπερα της νέας Υόρκης. 27 Όπερες του Massenet και η Carmen του Bizet δημιουργούν ένα σκάνδαλο όταν εκτελείται αρχικά στην όπερα Comique. Όχι μόνο έχει ένα τραγικό φινάλε αλλά απεικονίζει επίσης ένα κορίτσι που πουλάει τσιγάρα ως femme fatale . Το έργο επίσης περιλαμβάνει κλέφτες, τσιγγάνους, και άλλους χαρακτήρες χαμηλής υποστάθμης.

Στα τέλη του 19ου αιώνα στην Ιταλία, αναπτύσσεται ο verismo ("ρεαλισμός, "το κομμάτι της ζωής"). Αυτές οι πολύ μελοδραματικές ιστορίες της πάθους, φόνου και προδοσίας απασχολούν, ως επί το πλείστον, τους συνηθισμένους ανθρώπους. Μερικά καλά παραδείγματα περιλαμβάνουν το Ι Pagliacci του Leoncavallo και το Cavalieria Rusticana του Mascagni, και πολλά του Puccini (La Bohème, Tosca, Madame Butterfly).

20ος αιώνας. O Richard Strauss συνθέτει πολλές όπερες. Η συνεργασία του με τον ποιητή Hugo Von Hoffmanstal είναι μια από τις μεγάλες σχέσεις μεταξύ συνθέτη και λιμπρετίστα, στην ιστορία της όπερας. Η Salomé (βασισμένο στο έργο του Oscar Wilde) είναι sucés de scandale όταν κάνει πρεμιέρα το 1912.
Το Der Rosenkavalier μπαίνει το πρότυπο ρεπερτόριο. Ο Pucinni πεθαίνει πριν ολοκληρώσει την τελευταία όπερά του, Turandot. (Ο μαθητής του ολοκληρώνει την τελευταία πράξη.)
Στη δεκαετία του '20 και τη δεκαετία του '30, οι συνθέτες πειραματίζονται με τις ατονικές όπερες. Ο Alban Berg συνθέτει το βίαιο και τολμηρό μουσικά Wozzeck και Lulu. Στη δεκαετία του '40, ο Benjamin Britten, ονομάζεται ο μεγαλύτερος Άγγλος συνθέτης από την εποχή του Purcell, συνθέτει το έργο Peter Grimes. Αργότερα συνθέτει το Billy Budd και το Θάνατος στη Βενετία.
Στη δεκαετία του '50 Ο Stravinsky συνθέτει το Rake's Progress (ένα pastische του 19ου αιώνα με λιμπρέτο του W.H. Auden).

Στη δεκαετία του '70 και τη δεκαετία του '80, οι αμερικανικοί συνθέτες του "μινιμαλιστικού" σχολείου γράφουν όπερες. To κοινό, ενθουσιάζεται, με το έργο του John Adams, Nixon in China. Και ο Philip Glass έχει ιδιαίτερη επιτυχία με τα έργα του Einstein on the Beach και Tο Ταξίδι.

Zen Me Pilates Equipment Studio, χώρος εναλλακτικής άσκησης και χαλάρωσης στο Κολωνάκι Γιόγκα Πιλάτες

Το Zen Me είναι ένας νέος χώρος εναλλακτικής άσκησης και χαλάρωσης στο κέντρο της Αθήνας στο Κολωνάκι